TWINTIG JAAR ABORTUS!
20 jaar geleden heeft koning Boudewijn op 3 april troonsafstand gedaan omdat hij de nieuwe wet op zwangerschapsafbreking niet wilde ondertekenen. Volgens die kunnen vrouwen in ‘noodsituaties’ abortus plegen.

De Bijbel spreekt niet expliciet over abortus.  Maar de Schrift en alle aanhalingen ervan door Christus en in de brieven van Paulus laat er geen twijfel bestaan: “Gij zult niet doden”.

Ethiek berust op het geweten, met name op Gods wet in ons hart die oproept het goede te doen. Daarop staat geen maat. Het kwade niet doen, is daarvan de tegenhanger en wel in absolute termen. “Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede” (Rom. 12,21) “De liefde berokkent de naaste geen enkel kwaad, daarom vervult ze de hele Wet” (Rom. 13,10) en Paulus zegt: “Of geldt soms het woord dat sommige lieden mij lasterlijk toeschrijven: ‘laat ons het kwade doen, om het goede dat eruit volgt'? Die hebben hun vonnis wel verdiend.” (Rom. 3,8)

Wat zijn de feiten inzake abortus?

In ons land werd er na de goedkeuring van de wijziging van de artikelen 350 en volgende van het Strafwetboek een parlementaire onderzoekscommissie opgericht.  Door aanbevelingen te doen, wilde men het aantal abortussen terugdringen.

Van die mooie bedoeling kwam niets terecht. Het aantal abortussen is met 30% toegenomen tot bijna 20.000 die geregistreerd worden en ze gebeuren op steeds jongere leeftijd. De abortuscentra die 80% van de abortussen uitvoeren en die allemaal een opvangcentrum voor vrouwen in nood moeten hebben, voeren een abortus uit bij meer dan 95% van de vrouwen die zich bij hen aanmelden. De parlementaire commissie stelde in haar aanbevelingen (januari 2009) het volgende: “De vrouw moet steeds vrij kunnen beslissen of zij haar zwangerschap al dan niet wil afbreken. Er moet voor gezorgd worden dat vrouwen kunnen weerstaan aan de sociale druk van personen die hun willen aanzetten tot abortus of dit net willen verhinderen. Ook financiële motieven mogen de keuze van de vrouw niet bepalen.”

Tijdens het abortusdebat in de senaat stelden de indieners van de abortuswet, de senatoren Herman-Michielsens en Lallemand,  vast dat de visie van de vrouwen nooit ethisch neutraal kan en zal zijn en dat ondermeer informatie over het leven van de foetus objectief moet worden meegedeeld:  “Verantwoordelijkheidsbesef bijbrengen wil dus zeggen: de zwangere vrouw in alle objectiviteit helpen haar toestand duidelijk onder ogen te zien, waarbij men niet mag vervallen in een vorm van neo obscurantisme door te verzwijgen dat de foetus een menselijk leven in wording is. Ook meenden de senatoren dat de aan de centra gekoppelde voorlichtingsdiensten 90% van de abortussen zouden overbodig maken (Senaatsdebat 1988)! Zoals men weet, wordt er bij meer dan 95% vrouwen die zich aanmelden, wél een abortus uitgevoerd.

Artsen dienen in het kader van de wet op de patiëntenrechten juiste én volledige informatie én alternatieven aan te bieden in deze zogenaamde “abortusconsultaties”, maar het tegendeel gebeurt en de vrouwen worden verder onder druk gezet, zoals de Belgische praktijk ten overvloede aantoont.

Welke redenen tot abortus worden aangevoerd?

1° De kwestie van het voorkomen van abortus door contraceptie.

In 1973 verkondigde minister De Saeger, van christelijke signatuur, dat de strafwet contraceptieven niet alleen moest toelaten maar ook propageren “zodat iedere zwangerschap een gewenste zwangerschap zou zijn en het aantal abortussen zou verminderen”.

Wat stellen we vast in de verslagen van de parlementaire commissie? Sedert de oprichting ervan werd er geen enkele wijziging vastgesteld in het gedrag van vrouwen die abortus zoeken:  zowat een kleine helft zegt geen contraceptiva te hebben gebruikt en de andere helft zegt dat hun contraceptie ‘mislukt’ is. Ondanks alle propaganda voor contraceptie die door opeenvolgende regeringen werd gevoerd, is het aantal abortussen niet gedaald, wel integendeel. Contraceptie en abortus zijn takken dezelfde slechte boom: een vals gevoel, onverwacht zwanger, ongewenst! Een onverbiddelijke logica! De mannen gaan vrijuit. “Al wie naar een vrouw kijkt om ze te begeren, heeft reeds overspel gepleegd in zijn hart” (Mat. 5,28) en “Een goede boom kan geen slechte vruchten dragen, noch een zieke boom goede vruchten. Iedere boom die geen goede vruchten draagt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen. Aan hun vruchten zult ge ze dus kennen.” (Mat. 7,17-19)

2° Diverse leeftijdscategorieën

Tienerzwangerschappen worden ongenuanceerd geklasseerd tussen 10-14 en 15-19 jaar.  Het gaat in de eerste groep dus om kinderen die werden verkracht toen ze jonger waren dan 14 jaar. De toename van seksuele activiteit bij jongeren tussen 15-16 jaar, waarbij nog aanranding van de eerbaarheid bestaat, daarna tussen 16-17, tijdens de laatste jaren van de middelbare school, een periode waarin ongeveer de helft van de jongeren seksueel actief wordt, en dan een verdere evolutie bij jongvolwassenen tussen 18-19, meestal studenten.

“Het zou beter voor hem zijn als men hem een molensteen om de hals hing en hem in zee wierp, dan hij aan een van deze kleinen aanleiding tot zonde geeft.” (Luc. 17,2)
Het relatief hoogste aantal abortussen wordt uitgevoerd bij vrouwen van 20-24 jaar en 25-29 jaar. Dit kan bevreemdend zijn, omdat men volgens de perceptie toch met ‘volwassenen’ heeft te doen.

Na 30 jaar neemt het aantal abortussen af, maar ten overstaan van de sterk dalende vruchtbaarheid ziet men een belangrijke toename van abortus bij +35 jarigen. Het gaat dan meestal om koppels die reeds kinderen hebben.

3° Diverse sociale categorieën

* Tienerzwangerschappen onder de 18 jaar
Dit zijn eerste zwangerschappen, die uiteraard onverwacht zijn en steunen op een vals gevoel van veiligheid dat men kinderen aanpraat. Gebruik maar pil en condoom en dan… Dit is dus een typisch voorbeeld waarbij men door middelen aan te reiken die zogezegd de gevolgen moeten voorkomen, juist het tegendeel bereikt. Uit iets slechts kan immers niets goeds voortvloeien!

In een anoniem getuigenis lezen we: “Ik herinner me de memorabele dag in maart 2005 toen ik even het woord vroeg om mijn verwondering en ongenoegen te uiten over de toen verspreide brochure ‘veilig vrijen’. Als ging het om een ‘fait divers’, wordt er geschreven dat ‘gespecialiseerde centra’ je helpen bij het nemen van een beslissing: het uitdragen of het afbreken van je zwangerschap. Afbreken staat gelijk met de dood van een mens(je) dat zich niet kan verdedigen. Er wordt de jongeren niet verteld dat er geen enkel voorbehoedmiddel 100% veilig is. Bij de huisarts liggen verscheidene brochures waarin dat duidelijk wordt uitgelegd dat het leven vanaf het begin mens is. Zij vindt dat blijkbaar nodig. Nu denken velen, onder wie zeer jonge meisjes, onterecht dat er hun niets kan gebeuren, tot ze opeens vaststellen dat ze nieuw leven dragen. In 2007 waren er reed 18.705 geregistreerde abortussen in België (360 kinderen per week, kinderen die wilden leven) en ‘elke reden is blijkbaar goed om een einde te maken aan dat prille leven’. Begrijpen jullie waarom ik al jaren ijver voor waarheidsgetrouwe voorlichting? Hoeveel leed wordt er veroorzaakt in het hart van die jonge mensen, evengoed bij de jongens als bij het meisjes, als ze dat leven bewust hebben vermoord?”

Er zijn nauwelijks initiatieven om het aantal abortussen te doen dalen. De preventie¬campagnes die men opzet om ongeplande zwangerschappen te doen dalen worden niet getoetst op hun doelmatigheid. De huidige campagnes lijken gepaard te gaan met een stijging van dit aantal ongeplande zwangerschappen, wat aangeeft dat ze in ieder geval falen.

Het enige concrete resultaat dat naar aanleiding van de adviezen van de evaluatiecommissie werd bereikt op het terrein, is de ontwikkeling van de LAURA-campagne en het lanceren van de gratis pil. De kostprijs was begroot op 5 miljoen euro. De evaluatie van dit experiment toont aan dat deze actie geen bijdrage heeft geleverd tot het verminderen van het aantal abortussen. De Laura promotie werd gelanceerd als een emancipatie van de vrouw en een stimulans voor seksuele gezondheid, waarbij het krijgen van een kind als zeer negatief werd voorgesteld. Het enige zichtbare resultaat is het stijgen van zeer jonge tienerzwangerschappen (10-14 jarigen), waarvan 8 op 10 worden geaborteerd.

Het gaat hier dus om een verkeerde interpretatie van de adviezen van de evaluatiecommissie.
De preventie van ongewenste zwangerschappen en dus van zwangerschaps¬af¬bre¬kingen, begint noodzakelijk bij het stimuleren van respect voor zichzelf en voor de andere en het opnemen van verantwoordelijkheid voor een mogelijke derde. Ze is speciaal gericht op jongeren: zowel jongens als meis¬jes moeten zich bewust zijn van hun vruchtbaarheid en zij moeten zich daarvoor verantwoordelijkheid weten. Een gespecialiseerde voorlichting en een aangepaste vorming zijn onontbeerlijk, zowel op school als daarbuiten, om hun aan te leren hoe zij op gepaste wijze affectieve en seksuele relaties alsook hun vruchtbaarheid kunnen begrijpen. De verbetering van de kwaliteit van die vorming veronderstelt de integratie van een seksuele en relationele opvoeding in de opleidings¬programma's van de toekomstige leerkrachten. Slechts als aan die voorwaarde wordt voldaan, kan een geactualiseerde informatie, die een betere toegang tot alle vormen van anticonceptie toelaat, vruchten afwerpen.

* Bij jongeren van 15 tot 19 jaar

Bij hen houdt de stijging van het aantal zwangerschappen gelijke tred met de stijging van het aantal abortussen op die leeftijd. Dit betekent dat het aantal geboortes bij deze meisjes gelijk blijft, maar er veel meer abortussen gebeuren.

Hier is zeker van belang wat professor Brosens schrijft:
“Recente statistieken tonen dat het aantal tienerzwangerschappen in België toeneemt.
Een tienerzwangerschap is vaak dramatisch, meer dan een ‘ongelukje’, zoals de media het soms voorstellen.
Vooreerst is het vaak een gevolg van seksuele agressie. Een recent Brits onderzoek bij 13  tot 17 jarigen leidde tot onthutsende resultaten met de vaststelling van dwang bij één op 3 gevallen en verkrachting bij één op 16 gevallen. Volgens een woordvoerster van Sensoa zou de toestand van seksuele agressie in Vlaanderen gelijkaardig zijn.
Vervolgens betekent een eerste menstruatie geenszins dat een meisje fysiek en mentaal rijp is voor een eerste zwangerschap. Zwanger worden in de periode van 12 tot 16 jaar betekent een verhoogd risico op voortijdige bevalling, laag en zeer laag geboortegewicht en een hogere kans op een doodgeboren kind. Deze risico’s zullen op latere leeftijd sterk dalen.
Abortus mag dan wel als oplossing worden gekozen voor een ongewenste zwangerschap, toch blijft dat een invasieve ingreep, in feite een tweede fysieke en mentale aanslag op een jeugdige tiener. Bovendien verhoogt elke abortus het risico op een vroeggeboorte bij een volgende zwangerschap.
Jonge tienermoeders zijn derhalve het grootste slachtoffer geworden van een seksueel agressieve maatschappij. Zij verdienen ongetwijfeld een betere bescherming.”
‘Fertility awareness’ als basis van de voorlichting moet worden geïntrodu¬ceerd in plaats van expliciete voorlichting die aanzet tot experimenteren. Hierbij dient toch te worden opgemerkt dat noch de 6 miljoen euro voor de gratis pil, noch de miljoenen euro’s voor de gratis MAP heeft geleid tot enige daling van het aantal abortussen in die leeftijdsgroep.

* De studerende groep tussen 18 en 25 jaar
In die steeds talrijker wordende groep jonge volwassenen worden duizenden abortussen gepleegd. De uitleg is dat “ze nog zoveel moeten doen!!” (TV. Vranken, directrice abortuscentrum Hasselt). Wat dat ‘zoveel’ is wordt niet gezegd. Uiteraard gaat het om mensen die niet gehuwd zijn, maar elkaar dikwijls al jaren kennen en feitelijk samenwonen. Hier stelt zich een grote verantwoordelijkheid voor de instellingen voor hoger onderwijs. Waarom kan er niet worden gestreefd naar een combinatie van studie en gezin? Waarom kan er geen ruimte worden gemaakt om kleine kinderen met open armen te ontvangen?

Het is normaal dat jonge mensen op die leeftijd een gezin stichten. De huidige halfslachtige situatie waarin ze wel volwassen zijn, maar toch nog (financieel) afhankelijk blijven, is hypocriet. Een voor volwassenen geschikte vorm van inkomensverzekering, alternatieve manieren van studeren, e-learning en kindvriendelijke programma’s zouden veel leed kunnen voorkomen.

“Als iemand meent ingeval dat zijn verlangen te heftig wordt, oneerbaar te handelen ten opzichte van zijn verloofde en het aldus moet gebeuren, laat hem zijn voornemen uitvoeren: laten zij trouwen, het is geen zonde!”(1 Kor. 7,36)

Abortus blijft geweldpleging op vrouwen en doodslag op ongeboren kinderen. Vrouwen met hun kind laten zitten, is misdadig vaderschap. “Het loon van de zonde is de dood” (Rom. 6,23).

* De jongvolwassenen na het eerste kind. 
Er is een opvallende groep van enkele duizenden die het tweede kind laten aborteren. De context is niet duidelijk, tenzij dat het kindonvriendelijke karakter van de mannenmaatschappij er een rol in speelt.  Hier gaat het om bescherming van de moeder en gezin. Uiteraard is een tweede kind een verdubbeling en dikwijls een stap waarbij (terecht) gedacht wordt aan stopzetten van het inkomen van de moeder. In plaats van geld aan onthaalmoeders te geven, zou men beter voorzien in een substantiële uitkering gedurende minstens de drie eerste levensjaren van een kind. Van de ‘vaders’ zou er dan minder druk uitgaan om abortus te plegen.  Doordat de vrouw blijft werken na de geboorte van het eerste kind, ontstaan er dikwijls zulke grote spanningen, dat mannen het beu worden en hun vrouw onder druk zetten om nog iets ergers te doen, namelijk abortus te plegen! Er moet absoluut worden gestreefd naar een gezins  en kindvriendelijke samenleving. Er moet ruimte en tijd zijn voor kinderen, in plaats van nepouders in crèches en onthaalmoeders, hoe goed bedoeld ook.

* Voltooid gezin
Dat er in duizenden gezinnen met twee, drie of meer kinderen toch nog abortussen worden gepleegd onder sociale druk, is een regelrechte schande voor onze maatschappij. In die groep, waar behuizing en andere materiële en financiële overwegingen een rol spelen, blijkt pas duidelijk hoe kindonvriendelijk onze samenleving is geworden. Overigens is het normaal dat vrouwen ‘pilmoe’ worden en uit angst voor kwalijke gevolgen met het nemen ervan willen stoppen. Er wordt hun echter niet geleerd een betrouwbare natuurlijke methode te gebruiken en wederzijds respect voor mekaars lichaam op te bouwen. Paulus’ raadgevingen slaan ze gewoon in de wind: “Man en vrouw moeten elkaar datgene geven waarop ze recht hebben (seksuele betrekkingen). Niet de vrouw heeft te beschikken over haar eigen lichaam, maar haar man; evenmin heeft de man te beschikken over zijn eigen lichaam, maar zijn vrouw. Weiger elkaar de gemeenschap niet, tenzij met onderling goedvinden en voor een bepaalde tijd, om u aan het gebed te wijden; en kom dan weer samen.”(1 Kor 37,3-5a)

Mannen en vrouwen moeten vanaf de kennismaking samen hun vruchtbaarheid leren kennen en zich er verantwoordelijkheid voor weten. Dit betekent vruchtbaarheidserkenning op een betrouwbare manier als ‘plicht’, want alleen daaruit kan er gezamenlijke verantwoordelijkheid voor ontstaan. Vrouwen louter voor het plezier tijdelijk of definitief steriel maken, is geen ‘geneeskunde’ en evenmin ‘emancipatie’. Vruchtbaarheid is geen ziekte, maar een door beiden in dialoog beleefde verantwoordelijkheid waarvan noch man als vader noch vrouw als moeder zich ooit kan ontdoen. Tijdelijke sterilisatie door het nemen van de pil houdt ernstige gevaren in en wie geen eerbied heeft voor de vruchtbaarheid, berooft de seksualiteit van haar zin. Vrouw en man moeten in dialoog hun vruchtbaarheid erkennen en beleven. Dan zijn er geen ongewenste kinderen.  Alle kinderen zijn dan welkom, de verwachte en de onverwachte. Deze laatste zijn bij uitstek het geschenk en de zegen van God. Genesis 1,27: “Wees vruchtbaar…”